Het zal je maar gebeuren. Je neemt een inwonende huishoudelijke hulp in dienst (heel gebruikelijk in Dubai). Na een tijdje valt het je op dat het eten dat ze voor je kookt en de thee die ze voor je maakt, vreemd ruikt. Je belt de politie en dan blijkt dat je hulp urine door je eten en drinken gooit. Zelfs voor dit doel een grote fles ervan op haar kamer heeft verstopt.
De reden voor het gedrag van deze inmiddels gearresteerde housemaid? Ze hoopte op die manier haar werkgevers in haar macht te krijgen. Een bijgeloof waar wel meer huishoudelijke hulpen uit bepaalde delen van Azië in geloven. Sommigen gebruiken daarbij urine, anderen stukjes gedragen ondergoed of (menstruatie)bloed, met als doel invloed te krijgen of wraak te nemen. In ieder geval was het niet de eerste keer dat de politie een maid arresteerde vanwege deze onsmakelijke voodoo-praktijken.
Pff, zijn wij even blij met onze niet-inwonende, parttime werkster!
zaterdag 26 mei 2012
zaterdag 19 mei 2012
Dampend asfalt
Het is nu dus heet in Dubai. Ongewoon heet zelfs. Want het is sinds de temperaturen bijgehouden worden, half mei nog nooit zo warm geweest.
Wij kunnen daar rekening mee houden door weinig buiten te zijn. Helaas, geen diners al fresco meer. Sophie en Yvonne rijden nog wel paard, want 's morgens om een uur of 9 is het nog 'gewoon' warm (34, 35 graden) en niet bloedheet (42, 43 graden). Maar verder speelt ons leven zich vooral af in de airconditioning van auto, huis, kantoor of school.
Hoe anders is het voor de mannen in bijvoorbeeld de (wegen)bouw. Met zulke hoge temperaturen zijn ze aan het werk, soms vol in de zon. Toen we vanmorgen om een uur of 10 van de manege naar huis reden, zagen we zoals elke week een groep mannen bezig met het asfalteren van een kilometers lang fietspad. Ze stonden naast het dampende asfalt, terwijl de thermometer in onze koele auto 41 graden aangaf. Ondanks de hitte waren de mannen van top tot teen bedekt - letterlijk, want ze droegen doeken voor hun gezicht tegen het zand en de zon.
Vanaf half juni mag er tussen de middag een paar uur niet in de buitenlucht gewerkt worden. Werkgevers zijn verplicht een schaduwplek te maken waar de arbeiders kunnen uitrusten. Het is de bedoeling dat de wetgeving dusdanig wordt aangepast, dat de verplichte siësta afhangt van de temperatuur en niet de maand. Maar dat laat nog even op zich wachten. Helaas voor de bouwvakkers, schoonmakers en plantsoenmedewerkers kwam de zomer dit jaar vroeg in de VAE...
Wij kunnen daar rekening mee houden door weinig buiten te zijn. Helaas, geen diners al fresco meer. Sophie en Yvonne rijden nog wel paard, want 's morgens om een uur of 9 is het nog 'gewoon' warm (34, 35 graden) en niet bloedheet (42, 43 graden). Maar verder speelt ons leven zich vooral af in de airconditioning van auto, huis, kantoor of school.
Hoe anders is het voor de mannen in bijvoorbeeld de (wegen)bouw. Met zulke hoge temperaturen zijn ze aan het werk, soms vol in de zon. Toen we vanmorgen om een uur of 10 van de manege naar huis reden, zagen we zoals elke week een groep mannen bezig met het asfalteren van een kilometers lang fietspad. Ze stonden naast het dampende asfalt, terwijl de thermometer in onze koele auto 41 graden aangaf. Ondanks de hitte waren de mannen van top tot teen bedekt - letterlijk, want ze droegen doeken voor hun gezicht tegen het zand en de zon.
Vanaf half juni mag er tussen de middag een paar uur niet in de buitenlucht gewerkt worden. Werkgevers zijn verplicht een schaduwplek te maken waar de arbeiders kunnen uitrusten. Het is de bedoeling dat de wetgeving dusdanig wordt aangepast, dat de verplichte siësta afhangt van de temperatuur en niet de maand. Maar dat laat nog even op zich wachten. Helaas voor de bouwvakkers, schoonmakers en plantsoenmedewerkers kwam de zomer dit jaar vroeg in de VAE...
maandag 14 mei 2012
Lang leve de waterparken
Gisterochtend 10.00 uur. De thermometer geeft 36 graden aan, Sophie heeft een dagje vrij van school en Domien heeft een snipperdag opgenomen. Wat doe je dan? Het is te warm om lang buiten te zijn, zeker 's middags wanneer de temperatuur makkelijk oploopt tot 43 graden Celcius. In de schaduw.
Dus togen we naar Wild Wadi, een van de vier waterpretparken in Dubai en omstreken. Samen met de roodverbrande, veelal Oost-Europese toeristen in ongeschikte 'zwemkleding', vermaakten we ons de hele dag in de glijbanen waarin je, gezeten in een grote zwemband, niet alleen hard naar beneden gaat, maar ook via jets omhoog gestuwd wordt. Vooral die waarin je met z'n vieren tegelijk kunt, is erg leuk en wild.
De beroemde hoge glijbaan, de Jumeriah Sceirah, was helaas dicht. Nou ja, hoefden we ook geen smoesje te verzinnen om er niet vanaf te gaan (want die is écht eng).
Dubai is erg heet in de zomer, maar aan de andere kant: voor de meeste toeristen die in het waterpark rondliepen, zal dit hun jaarlijkse, zuurverdiende vakantie-naar-de-zon zijn. Wij wonen een groot deel van het jaar in een vakantieland. Bedachten we terwijl we op een strandstoel onder de schaduw van een palmboom lagen.
Dus togen we naar Wild Wadi, een van de vier waterpretparken in Dubai en omstreken. Samen met de roodverbrande, veelal Oost-Europese toeristen in ongeschikte 'zwemkleding', vermaakten we ons de hele dag in de glijbanen waarin je, gezeten in een grote zwemband, niet alleen hard naar beneden gaat, maar ook via jets omhoog gestuwd wordt. Vooral die waarin je met z'n vieren tegelijk kunt, is erg leuk en wild.
De beroemde hoge glijbaan, de Jumeriah Sceirah, was helaas dicht. Nou ja, hoefden we ook geen smoesje te verzinnen om er niet vanaf te gaan (want die is écht eng).
Dubai is erg heet in de zomer, maar aan de andere kant: voor de meeste toeristen die in het waterpark rondliepen, zal dit hun jaarlijkse, zuurverdiende vakantie-naar-de-zon zijn. Wij wonen een groot deel van het jaar in een vakantieland. Bedachten we terwijl we op een strandstoel onder de schaduw van een palmboom lagen.
dinsdag 1 mei 2012
Markeerstift
We krijgen regelmatig de vraag of we bepaalde onderwerpen vermijden op Woestijnbloem. Het antwoord is: nee. Wel zullen we niet snel iets negatiefs over de Islam of de sjeiks schrijven. Maar daar is ook geen reden voor. De sjeiks in de Emiraten zijn goed voor hun mensen en ook de expats hebben weinig te klagen. En al is de VAE islamitisch, de mensen zijn tolerant en er is vrijheid van godsdienst.
Toch merk je zo nu en dan dat niet alles is toegestaan. Bepaalde boeken en tijdschriften die niet stroken met de normen en waarden mogen niet in Dubai verkocht worden, zoals magazines ‘voor de man met rode oortjes’. In westerse bioscoopfilms wordt zonodig geknipt. En af en toe zie je in een boek of tijdschrift dat iemand in de weer is geweest met een zwarte markeerstift of pen.
Zo had Domien laatst een populair psychologisch boek gekocht (Why Men Don't Have A Clue & Women Always Need More Shoes).
Door het hele boek heen waren al te expliciete foto’s en bepaalde woorden - voor ons onschuldig en/of wetenschappelijk, maar in de VAE ongepast - onzichtbaar gemaakt. Zie foto’s.
Deze vorm van censuur is even wennen, zeker voor ons Hollanders, maar ook wel grappig.
Toch merk je zo nu en dan dat niet alles is toegestaan. Bepaalde boeken en tijdschriften die niet stroken met de normen en waarden mogen niet in Dubai verkocht worden, zoals magazines ‘voor de man met rode oortjes’. In westerse bioscoopfilms wordt zonodig geknipt. En af en toe zie je in een boek of tijdschrift dat iemand in de weer is geweest met een zwarte markeerstift of pen.
Zo had Domien laatst een populair psychologisch boek gekocht (Why Men Don't Have A Clue & Women Always Need More Shoes).
Door het hele boek heen waren al te expliciete foto’s en bepaalde woorden - voor ons onschuldig en/of wetenschappelijk, maar in de VAE ongepast - onzichtbaar gemaakt. Zie foto’s.
Deze vorm van censuur is even wennen, zeker voor ons Hollanders, maar ook wel grappig.
zaterdag 21 april 2012
Voorproefje
We zijn even een week in Nederland geweest. Het was natuurlijk - zeker voor ons - ijskoud, maar omdat we het druk hadden, kwamen we toch nauwelijks buiten. Binnen stond de verwarming lekker hoog, terwijl buiten de zoveelste bui naar beneden viel.
Visite en verjaardagsfeestjes (want zowel Yvonne als Sophie waren jarig) vulden veel van de tijd, maar ook met winkelen hadden we het druk. Want al wonen we in het winkelwalhalla van de wereld, toch kijken we graag voor kleren in de vaderlandse winkels. En kopen we bekers, placemats en tassen met oud-Hollandse motiefjes. Leve de Hema (ja, hoe kan het ook anders als expats) en andere Hollandse winkels.
En dus landden we zaterdag met goedgevulde koffers weer op Dubai Airport. Helaas met flinke vertraging.
Wat ons weer opviel, is hoe luxe we leven in Dubai. Of eigenlijk hoe gemakkelijk. Hier hoeven we niet zelf te tanken, vaak niet zelf onze aankopen in tassen te doen, niet zelf het winkelwagentje terug te brengen. Zelfs niet bij de kassa zelf de pinpas in het apparaatje te steken. Toen een van ons in Nederland in de supermarkt gedachteloos de pinpas aan de caissière wilde overhandigen, deinsde het meisje achteruit en riep ontsteld: “Wat moet ik daarmee?”
Eenmaal weer thuis in Dubai ging de airconditioning meteen aan in plaats van de verwarming. Keken we niet naar de zoveelste bui, maar naar de hoopjes zand die de zoveelste zandstorm van dit seizoen had veroorzaakt. En dronken we koud water uit de waterkoeler in plaats van warme koffie en chocolademelk. Maar het was heel leuk om weer even in Nederland te zijn, als voorproefje voor de zomer!
Visite en verjaardagsfeestjes (want zowel Yvonne als Sophie waren jarig) vulden veel van de tijd, maar ook met winkelen hadden we het druk. Want al wonen we in het winkelwalhalla van de wereld, toch kijken we graag voor kleren in de vaderlandse winkels. En kopen we bekers, placemats en tassen met oud-Hollandse motiefjes. Leve de Hema (ja, hoe kan het ook anders als expats) en andere Hollandse winkels.
En dus landden we zaterdag met goedgevulde koffers weer op Dubai Airport. Helaas met flinke vertraging.
Wat ons weer opviel, is hoe luxe we leven in Dubai. Of eigenlijk hoe gemakkelijk. Hier hoeven we niet zelf te tanken, vaak niet zelf onze aankopen in tassen te doen, niet zelf het winkelwagentje terug te brengen. Zelfs niet bij de kassa zelf de pinpas in het apparaatje te steken. Toen een van ons in Nederland in de supermarkt gedachteloos de pinpas aan de caissière wilde overhandigen, deinsde het meisje achteruit en riep ontsteld: “Wat moet ik daarmee?”
Eenmaal weer thuis in Dubai ging de airconditioning meteen aan in plaats van de verwarming. Keken we niet naar de zoveelste bui, maar naar de hoopjes zand die de zoveelste zandstorm van dit seizoen had veroorzaakt. En dronken we koud water uit de waterkoeler in plaats van warme koffie en chocolademelk. Maar het was heel leuk om weer even in Nederland te zijn, als voorproefje voor de zomer!
donderdag 15 maart 2012
Upstairs Downstairs
Oké, we lopen nu het gevaar dat de lezers van Woestijnbloem ons van koloniale trekjes gaan verdenken. Maar zo is de maatschappij in Dubai nou eenmaal. Als je hier om je heen kijkt en de gemiddelde Brit ziet of hoort met zijn (of minstens even zo vaak: haar) ‘syndroom van Upstairs Downstairs’ zoals wij het noemen, valt het nog reuze mee met ons.
Maar het is een feit: je went eraan dat hier veel voor je gedaan wordt. In de supermarkt pakt de grocery boy je boodschappen in en als je die in je auto hebt gezet, breng je meestal niet zelf de boodschappenkar terug. De planten water geven en het gras maaien? Dat doet de lawn boy voor ons. In een fastfoodrestaurant je afval weggooien? Nou nee, anders worden de cleaning boys ontslagen. En denken jullie nou echt dat Domien op zijn werk zijn eigen koffie moet halen? Natuurlijk niet, daar is de tea boy voor. Zelf tanken dan? Eh…nee. En onze auto’s laten we meestal wassen. Dan verdienen de autowassers ook weer een paar centen.
Sophie zit sinds een paar weken op paardrijles. De pony’s worden door de grooms opgezadeld, naar de bak gebracht en vastgehouden op aanwijzen van de instructrice. Naast elke beginnende rijder loopt dus een groom, die de pony of het paard na afloop weer netjes terugbrengt naar de stal, afzadelt en borstelt.
Hier hoef je niet een half uur van tevoren aanwezig te zijn om te proberen bij een onwillig paard het hoofdstel en het zadel om te krijgen. En als je dan een uur les hebt gehad en naar huis wilt, hoef je niet nog een half uur lang het paard droog te wrijven, zand uit de vacht te borstelen en de hoeven uit te krabben.
Toch doen wij nog best veel zelf: schoonmaken, wassen, koken, ons kind opvoeden/uit bed halen/eten geven/naar school brengen, autorijden, auto’s parkeren, boodschappen in het winkelwagentje leggen, boodschappen naar de auto brengen, het konijn uitlaten...
Want je kunt hier echt voor van alles iemand inhuren. En iedereen vindt het maar gewoon.
Maar het is een feit: je went eraan dat hier veel voor je gedaan wordt. In de supermarkt pakt de grocery boy je boodschappen in en als je die in je auto hebt gezet, breng je meestal niet zelf de boodschappenkar terug. De planten water geven en het gras maaien? Dat doet de lawn boy voor ons. In een fastfoodrestaurant je afval weggooien? Nou nee, anders worden de cleaning boys ontslagen. En denken jullie nou echt dat Domien op zijn werk zijn eigen koffie moet halen? Natuurlijk niet, daar is de tea boy voor. Zelf tanken dan? Eh…nee. En onze auto’s laten we meestal wassen. Dan verdienen de autowassers ook weer een paar centen.
Hier hoef je niet een half uur van tevoren aanwezig te zijn om te proberen bij een onwillig paard het hoofdstel en het zadel om te krijgen. En als je dan een uur les hebt gehad en naar huis wilt, hoef je niet nog een half uur lang het paard droog te wrijven, zand uit de vacht te borstelen en de hoeven uit te krabben.
Toch doen wij nog best veel zelf: schoonmaken, wassen, koken, ons kind opvoeden/uit bed halen/eten geven/naar school brengen, autorijden, auto’s parkeren, boodschappen in het winkelwagentje leggen, boodschappen naar de auto brengen, het konijn uitlaten...
Want je kunt hier echt voor van alles iemand inhuren. En iedereen vindt het maar gewoon.
donderdag 8 maart 2012
Blik op de weg
“Moet je dat zien!” “Tjonge, jonge, jonge...” “Dat kan echt niet!!”
We kijken elkaar aan en halen onze schouders op. Ja, èn?, denken we simultaan. We nemen nog een slok koffie en kijken verder naar het tv-programma Blik op de weg (een cameraploeg gaat op pad met de verkeerspolitie) via uitzendinggemist.nl.
We lachen om de verbaasde en soms verontwaardigde reacties van de stoere politiemannen. Kom maar eens in Dubai met je camera-autootje, denken we.
Als we hier in de auto zitten, lijkt het soms alsof we in een live-uitzending zitten. Maar dan voor gevorderden: Blik op de weg XXL. Alleen zijn wij niet oom agent die de overtreder eens vaderlijk toespreekt met iets als: “Meneer, u reed een beetje te snel. Wist u dat?” Nee, hier kijken we nog eens extra in de zijspiegels. Wijken snel uit naar links om die plotseling en veel te langzaam invoegende auto te vermijden. En zien we allang dat die zwarte auto weliswaar op de binnenste baan van de rotonde rijdt, maar toch echt - en zonder richting aan te geven - rechtsaf gaat slaan.
We hebben in de afgelopen tweeënhalf jaar de gekste dingen gezien, maar één incident is ons echt bijgebleven. Rijdend op een van de snelwegen in Dubai (Emirates Road) zagen we in de verte iets roods, midden op de weg. Een rode auto die met 80 km per uur reed omdat de bestuurder zat te bellen misschien?
Terwijl we steeds dichterbij kwamen, zagen we tot onze verbazing dat het een grote, rode, pluchen fauteuil was. Een paar honderd meter verder reed een open vrachtwagentje, met de rest van de zithoek, achteruit over de vluchtstrook om het verloren rode schaap op te halen. Gelukkig was het een rustige ochtend…
We schrijven hier wel vaker over autorijden in Dubai. Het is een verkeersjungle waar de sterkste (=grootste auto) en de slimste (=brutaalste, meest asociale bestuurder) overleeft. Maar het went en je leert anticiperen als de beste. En na een tijdje weet je niet beter. Tot je naar Blik op de weg kijkt.
We kijken elkaar aan en halen onze schouders op. Ja, èn?, denken we simultaan. We nemen nog een slok koffie en kijken verder naar het tv-programma Blik op de weg (een cameraploeg gaat op pad met de verkeerspolitie) via uitzendinggemist.nl.
We lachen om de verbaasde en soms verontwaardigde reacties van de stoere politiemannen. Kom maar eens in Dubai met je camera-autootje, denken we.
Als we hier in de auto zitten, lijkt het soms alsof we in een live-uitzending zitten. Maar dan voor gevorderden: Blik op de weg XXL. Alleen zijn wij niet oom agent die de overtreder eens vaderlijk toespreekt met iets als: “Meneer, u reed een beetje te snel. Wist u dat?” Nee, hier kijken we nog eens extra in de zijspiegels. Wijken snel uit naar links om die plotseling en veel te langzaam invoegende auto te vermijden. En zien we allang dat die zwarte auto weliswaar op de binnenste baan van de rotonde rijdt, maar toch echt - en zonder richting aan te geven - rechtsaf gaat slaan.
We hebben in de afgelopen tweeënhalf jaar de gekste dingen gezien, maar één incident is ons echt bijgebleven. Rijdend op een van de snelwegen in Dubai (Emirates Road) zagen we in de verte iets roods, midden op de weg. Een rode auto die met 80 km per uur reed omdat de bestuurder zat te bellen misschien?
Terwijl we steeds dichterbij kwamen, zagen we tot onze verbazing dat het een grote, rode, pluchen fauteuil was. Een paar honderd meter verder reed een open vrachtwagentje, met de rest van de zithoek, achteruit over de vluchtstrook om het verloren rode schaap op te halen. Gelukkig was het een rustige ochtend…
We schrijven hier wel vaker over autorijden in Dubai. Het is een verkeersjungle waar de sterkste (=grootste auto) en de slimste (=brutaalste, meest asociale bestuurder) overleeft. Maar het went en je leert anticiperen als de beste. En na een tijdje weet je niet beter. Tot je naar Blik op de weg kijkt.
Abonneren op:
Berichten (Atom)