Terug in Nederland

Na bijna 6 jaar vol plezier, verwondering en hitte wonen we sinds een paar jaar weer in Nederland. Maar ons bijzondere avontuur in Dubai en Abu Dhabi blijft levend dankzij deze blog die we gewoon laten staan.

Je woont te lang in Dubai als…(2)

Op Woestijnbloem staan meestal stukjes over het dagelijks leven in de Emiraten. We schrijven vaak over koetjes en kalfjes. Deze keer is het de beurt aan katjes en hondjes en andere dieren.

In Dubai en de andere Emiraten worden ontzettend veel huisdieren afgestaan. Soms omdat de eigenaar in een appartement woont waar plotseling geen huisdieren meer gehouden mogen worden. Soms omdat de geadopteerde puppy na een half jaar niet op een Golden Retriever blijkt te lijken of de eigenaar is uitgekeken op de peperdure raskat. Regelmatig omdat mensen verhuizen naar een ander land en het te lastig of te duur vinden om hun huisdieren mee te nemen.

Veel eigenaren proberen een nieuw thuis voor hun katten, honden of konijnen te vinden, maar even zoveel dumpen de beestjes op straat, in parken of in de woestijn. Het gebeurt zelfs regelmatig dat expats de VAE voorgoed verlaten en hun huisdieren doodleuk in hun huurhuis achterlaten.
Sommige van deze dieren hebben geluk en worden naar een van de weinige en overvolle asiels gebracht of komen via een van de vele, door vrijwilligers gerunde dierenwelzijnsorganisaties in ‘pleeggezinnen’ terecht.

Ja, heel erg, maar wat heeft dat te maken met ‘te lang in Dubai wonen’, vraagt de oplettende lezer zich nu ongetwijfeld af. Daar komen we nu.
Een Nederlandse vrouw zocht een nieuw huis voor haar hond, die ze ruim drie jaar eerder via een asiel had geadopteerd. In de advertentie die ze bij de supermarkt had opgehangen, stond dat ze echt geen andere keus had. Het asiel kwam erachter en wat bleek: de hond ging niet mee, omdat mevrouw in Nederland geen inwonende huishoudelijke hulp (‘maid’) heeft zoals in Dubai en dan vindt ze een hond te veel werk. Een duidelijk voorbeeld van iemand die te lang in Dubai woont.

Verregend

Veel mensen denken dat de zon vrijwel altijd schijnt in Dubai. Veel mensen denken ook dat de winterperiode een goede periode is om op vakantie te gaan in Dubai. Ze hebben gelijk. Behalve deze winter. Want sinds we in de VAE wonen, heeft het nog nooit zoveel geregend en gestormd.

Deze winter sloten de scholen al een keer de deuren vanwege…let op: regen en storm. Het viel achteraf enorm mee. Afgelopen woensdag ging Sophies schoolreisje niet door. Reden: regen.

Als Nederlander schiet je dan meteen in de lach. Regenpak aan en niet zeuren! En in de bus zit je droog! Alleen zijn de Arabische Emiraten niet op regen ingesteld. Er zijn geen roosters waarin het regenwater kan weglopen, dus overal staan straten en wegen blank. Wat het nog erger maakt, is dat de meeste weggebruikers niet gewend zijn aan regen (lees: er geen rekening mee houden en veel te snel en roekeloos rijden). In Dubai vonden woensdag dan ook meer dan 700 aanrijdingen plaats, veroorzaakt ‘door de regen’. Ja, ja.
Blij dat Sophies schoolreisje uitgesteld werd.

Typisch Dubai… eh, Abu Dhabi!

Het was lang stil op Woestijnbloem, heel lang. De reden daarvoor is eigenlijk heel simpel: we wonen niet meer in Dubai. Afgelopen zomer zijn we naar Abu Dhabi verhuisd, het buur-Emiraat van Dubai. Domien werkt sinds een paar jaar voor de overheid van Abu Dhabi en per september moesten alle ambtenaren in de stad zelf wonen. Dus pakten we ons boeltje maar weer en vertrokken met kind, konijn en kat naar de hoofdstad.

‘Domien, Yvonne en Sophie in Dubai’ bestaat dus niet meer en dat leek een goed moment om te stoppen met de blog. Dachten we. Op veler verzoek blazen we Woestijnbloem toch weer nieuw leven in. Abu Dhabi is weliswaar minder bekend en kleiner (en saaier), maar toch ook weer niet heel anders. Zo zijn er net als in Dubai in Abu Dhabi opvallend weinig tankstations. Dat blijft ons verbazen in een land waar openbaar vervoer nauwelijks bestaat en veel gezinnen minimaal twee auto’s hebben. De zomers zijn even gloeiendheet en vochtig, de automobilisten rijden even roekeloos en agressief –dus de wegen zijn even gevaarlijk- en de bevoorrading van de supermarkten is even slecht.

Voor ons persoonlijk is er wel veel veranderd. Na een redelijk probleemloze verhuizing (nou vooruit, dat de airco in de meeste kamers in het nieuwe huis niet werkte terwijl het buiten 47 graden was, vonden we heel vervelend voor de verhuizers), hadden we nog ruim een week lang dagelijks mannen van de onderhoudsdienst over de vloer, omdat de lijst van te repareren dingen magisch leek: hij werd maar niet korter.

De wijk waar we nu wonen is een flinke verbetering. Sophie kan nu op fiets naar school, zelfs lopend. Haar nieuwe school vindt ze gelukkig leuker dan die in Dubai. Domien hoeft niet twee keer per dag een uur lang zijn leven te wagen op de snelweg van Dubai naar Abu Dhabi. Verder zijn de manege, de tandarts, de huisarts, de dierenarts en supermarkten veel dichterbij. Dus we klagen maar niet.

Wonderlijke wegen

In Dubai is sinds kort niet alleen een 'wondertuin' (Miracle Garden, zie vorig stukje), maar ook een wonderwegennetwerk. Of in ieder geval een wonderlijke manier van ermee omgaan.

In Dubai zijn verschillende snelwegen, maar de drie belangrijkste zijn de Sheikh Zayed Road, Emirates Road en de Bypass Road. Tot zover duidelijk.
Het wonderlijke begon toen Emirates Road een paar maanden geleden -letterlijk- van de ene op de andere dag Sheikh Mohammed Road ging heten. Wat verwarrend, maar in de volksmond bleef de snelweg natuurlijk gewoon Emirates Road. Tot de Sjeik gisteren aankondigde dat de Bypass Road met onmiddellijke ingang Emirates Road moest heten.

Wat het extra lastig maakt, is dat de wijk waarin wij wonen tussen Emirates Road en de Bypass Road ligt en dat dat een handige manier was om taxichauffeurs en bezorgers uit te leggen waar onze in-the-middle-of-nowhere-wijk ongeveer is. Maar nu wordt dat dus "ergens tussen Emirates Road, ik bedoel Sheikh Mohammed Road, en de Bypass Road, ik bedoel natuurlijk Emirates Road. Tussen de oude en de nieuwe Emirates Road dus."

Wondertuin

Dubai heeft niet alleen de hoogste toren ter wereld (en nog veel meer de langste..., beste..., grootste... en anders wordt het wel gebouwd) maar nu ook de mooiste tuin. Ja, midden in de woestijn.



Sinds half februari is deze nieuwste attractie, Dubai Miracle Garden, open en omdat het vlak bij onze wijk ligt, besloten we er op een mooie, niet al te warme middag een kijkje te nemen.



Het park heeft een hoog Disney-gehalte; zelfs het logo vertoont een opvallende gelijkenis. De roestige hijskranen en half afgebouwde kantoorgebouwen -waarvan we ons al jaren afvragen of ze ooit nog afgemaakt worden- op de achtergrond zijn niet echt fraai. Toch is Miracle Garden een bezoekje waard. Maar 'the most beautiful and biggest natural flower garden in the world'? Tja.

Ja, we zijn er nog!

Het is lang stil geweest op Woestijnbloem. Zo lang dat mensen begonnen te twijfelen of we nog wel in Dubai woonden en niet inmiddels verhuisd waren naar Nederland (voorlopig niet), Saoedi-Arabië (wie weet), Canada (we zeggen geen nee) of weer naar good old England (Sophies baby- en peutertijd overdoen in de peperdure, maar groene Londense buitenwijk Shortlands).

Maar nee, we wonen nog altijd in Dubai. Alleen, na zoveel stukjes heb je de meeste onderwerpen wel gehad. Het verkeer is nog steeds een ramp, ondanks dat er meer en meer aandacht voor de veiligheid komt. Sophies school is hetzelfde en ook al blijven al die nationaliteiten leuk en is International Day een van de hoogtepunten, na ruim drie jaar Dubai worden zulke dingen steeds gewoner. Dat geldt ook voor de vele grappige, irritante of bizarre spraakverwarringen doordat iedereen hier zijn eigen Engels spreekt.

Maar laatst moesten we (ja, zelfs wij als doorgewinterde Dubainezen) hard lachen. Yvonne kreeg een bos bloemen als bedankje. De gulle gever had gevraagd een kaartje erbij te doen dat goed paste bij de bloemen, ‘to match' dus. De goedbedoelende meneer van de winkel koos voor een kaartje met een foto van een voetbal.... (uitleg voor lezers wiens Engels een beetje roestig is of dit midden in de nacht lezen: 'match' betekent o.a. 'erbij passen' maar ook 'wedstrijd').



Verder zijn we nu met zijn vijven. Poes Ginger (roepnaam Ginny, bovenste foto) heeft zich aan ons gezin toegevoegd. Samen met haar zusje kwam ze als vijf weken oud, verweesd, broodmager en bang pleegpoesje bij ons (foto onderaan). Dat heb je als je ergens wat langer woont: je leert steeds meer mensen kennen en in ons geval iemand die dieren in nood redt. Vanwege het ontbreken van een asiel voor straat- en gedumpte katten, zijn er veel vrijwilligers die kittens en katten opvangen om vervolgens een (hopelijk) permanent huis voor ze te vinden. Na verschillende adoptiedagen en talloze advertenties op de Dubaise equivalent van Marktplaats werd Ginny's zusje geadopteerd. Ginny niet. Wat wij niet wisten was dat zij op de eerste dag al had besloten dat wij haar adoptiegezin waren. Dus zij bleef bij ons. Voor de kattenliefhebbers: Ginny is een Arabian Mau(filmpje), ofwel een lokale straat/woestijnkat, en in haar geval met wat Turkse Angorakat-genen. En ook al is ze op straat geboren, ze draagt een zilverkleurig glitterhalsbandje en wordt als een prinses behandeld; we wonen wel in Dubai, hè.

Surfen en Sinterklaas

Elkaar gelukkig nieuwjaar wensen in november, pepernoten eten met de airconditioning aan, Kerstmis vieren in T-shirt en korte broek, in de winkels kijken voor leuke kerstversiering èn nieuwe tuinmeubels... Je raakt in Dubai af en toe het gevoel voor tijd, of beter gezegd seizoenen, kwijt.

Het eerste komt trouwens doordat het islamitisch Nieuwjaar in november viel. Behalve een vrije dag voor iedereen, merkten we er overigens weinig van.

Dus zo kon het gebeuren dat Sophie vorige week vrijdag ‘s middags ging surfen (bij 30+ graden) en een paar uur later met warme chocolademelk onder handbereik naar het Sinterklaasjournaal zat te kijken. Het blijft apart.

Winterklaar

Na de zomer maken ook wij de tuin winterklaar. Al betekent dat in Dubai wat anders dan in Nederland. Hier begint juist de tijd dat we weer van onze tuin kunnen genieten. Dus de terrassen, veranda’s en tuinmeubels moeten van een laag (vastgeplakt) zand ontdaan worden. Verschillende planten hebben de maandenlange hitte niet overleefd en moeten vervangen worden.

Om maar even een voorbeeld te geven van hoe veel schade de combinatie brandende zon/hoge vochtigheid kan veroorzaken: de hoes op de foto hadden we in de lente gekocht om onze tuinmeubels te beschermen. Op de foto is te zien hoe ‘goed’ dat gelukt is.
Toen we net in Dubai woonden, maakten we de fout om de net gekochte trampoline tijdens de zomermaanden buiten te laten staan. Sophie heeft er niet vaak meer op gesprongen...

Het weer wordt gelukkig nu ook een stuk beter. Helaas gaat de overgang van zomer naar herfst vaak gepaard met ochtendmist. Soms kunnen we de huizen aan de overkant van de straat zelfs niet zien. Maar we kunnen ’s avonds in ieder geval weer buiten eten.

Er gebeurt hier nooit wat...

Inbraken, overvallen, tasjesroven, ontvoeringen...het komt niet vaak voor in Dubai. Alleen op de weg zie je elke overtreding die je maar kunt bedenken (en dan nog erger).
Op de snelweg waar Domien en Yvonne dagelijks rijden op weg naar kantoor en school valt het mee. Af en toe vliegt er een auto uit de bocht of knalt achterop een vrachtwagen (tja, 160 km per uur is echt te snel), maar verder gebeurt er niet veel.

Tot maandagmiddag. Yvonne was onderweg naar school , toen ze in de verte bij een rotonde een lange rij vrachtwagens zag staan. Help, een file? Het bleek een wegblokkade van de politie te zijn. Gelukkig was er een aparte rij voor auto’s. De agent wilde weten hoeveel mensen in de auto zaten en hij keek in de achterbak, zelfs in de koelbox. Kennelijk vond hij niets verdachts, want Yvonne mocht weer doorrijden. Pff.

Later bleek dat er een half uur eerder in een wijk vlak bij ons een gewapende overval op een wisselkantoor had plaatsgevonden. Naast een supermarkt waar we regelmatig boodschappen doen. Gelukkig is er niemand gewond geraakt. En de overvallers zijn ‘s avonds opgepakt, dankzij de inzet van meer dan 200 politieagenten.

Terug in het gareel

De zomervakantie zit er weer op en na vijf weken Nederland zijn we langzaam weer in het ritme aan het komen. Het is nog steeds akelig heet en de herfst laat wat langer dan normaal op zich wachten.

Ondertussen is Sophie al weer bijna twee weken naar school. Het was wel even wennen, Middle School. Want niet alleen het uniform is anders, ook voor een gedeelte de vakken. Engels, Frans en Arabisch had ze natuurlijk al, maar nu heeft ze ook vakken als Humanities (Aardrijkskunde, Geschiedenis), Science (Biologie, Scheikunde, Natuurkunde) en Technology. De talen en wiskunde heeft ze het hele jaar, maar bij bijvoorbeeld Technology krijgt ze het eerste semester Computer Technology en het tweede Design Technology. Ook met Art heeft ze het eerste semester Visual Arts en het tweede Performing Arts.

Het idee van een rooster en verschillende leraren kende ze al, maar nu is ze de hele dag aan de wandel. En ook al is er een kantine, de favoriete pauzeplek van Sophie en haar vriendinnen is, net als vorig jaar, het lokaal van een van de Arabische leraren.

Verder krijgt ze voor het eerst in jaren les uit een boek. Het IB-systeem maakt voor de lagere school namelijk geen gebruik van boeken als lesmethode, maar de leerkrachten vullen binnen een bepaald stramien en vaste thema's zelf hun lessen in. Nu heeft Sophie één boek, voor Wiskunde, dat ze met name gebruikt voor huiswerk. Maar dat boek is wel héél anders dan de boeken waarmee wij het op de middelbare school moesten doen. De bladzijden zijn vrolijk gekleurd en het staat vol met strips en plaatjes. Bovendien staan de antwoorden achterin, want het is de bedoeling dat de leerlingen zelf hun antwoorden controleren. Het IB-systeem is namelijk erg gericht op zelfstandigheid, zelfreflectie, zelf dingen uitzoeken enzovoort.
Klinkt misschien zweverig, maar het werkt. Voor Sophie in ieder geval.

Zomerstorm

Vanmiddag verdween de zon en werd het buiten ineens heel donker: onweer, regen en storm. Het komt niet zo vaak voor, zeker niet hartje zomer met temperaturen van boven de 40 graden, dus het was wel apart.
Onze tuinbank lag vijf meter verder in de tuin tegen een muur gekwakt, maar verder hadden we gelukkig geen schade.

Vakantie!

Sophie heeft na al het harde werken van de afgelopen weken eindelijk zomervakantie. Negen weken lang, waarvan we zoals elk jaar ook een gedeelte in Nederland gaan doorbrengen.

Twee weken geleden had ze al de 'Exhibition' over de met uitsterven bedreigde ijsbeer succesvol afgerond (zie foto 1 en 2, en Wat doen die ijsberen in Dubai?

Het t-shirt dat de kinderen droegen was speciaal voor deze 'Exhibition' ontworpen, en de kleur was afhankelijk van in welke groep de leerling zat: Milieu, Mensen of Dieren.

Afgelopen dinsdag was de 'graduation', een soort diploma-uitreiking (foto 3: Sophie krijgt haar diploma; foto 4: Sophies klas). Want grade 5 is het laatste jaar van de lagere school.

Behalve toespraken van de directrice en het hoofd van de PYP (lagere school), hielden kinderen afscheidsspeeches in de vier talen die gegeven worden op Sophies school: Arabisch, Duits, Frans en Engels.

's Avonds was het lang verwachte en weken naar uitgekeken 'afstudeerfeest'. De catering werd verzorgd door een chique hotel in de buurt (we wonen tenslotte in Dubai), dus de kinderen aten allerlei lekkere hapjes aan met witte tafellakens bedekte tafels, zittend op zachte stoelen met witte hoezen.

De moeders van het feestcomité (inclusief Yvonne) hadden overdag de tafels en de aula versierd met onder meer (helium)ballonnen, papieren bloemen en zilveren sterren. Zelfs de cupcakes waren in zwart, paars en zilver; het kleurenpalet van de versiering.

Na het dinner was er disco en konden de 71 kinderen uit hun dak gaan, samen met de juffen en meester van de vier grade 5-klassen.

Dingen die je alleen in Dubai zegt

Dat het leven in Dubai verschilt van dat in Nederland, zal de lezers van Woestijnbloem inmiddels duidelijk zijn. Maar dat het je manier van praten beinvloedt, zal niet iedereen weten.

Op een populair forum vroeg iemand aan de lezers welke dingen ze nog nooit gezegd hadden voordat ze verhuisden naar Dubai. Hieronder staan een paar van die uitspraken. Grappig, maar herkenbaar: het zou zo maar kunnen dat je het iemand hoort zeggen. Ja, zelfs ons.

“Waar is de ladies-only wachtrij?”
“Heeft het ziekenhuis valet parking?”
"Is dat een profit of non-profit school?"
"Sorry, kinderen, het is te warm om te gaan zwemmen."
"Doe je schoenen aan, anders verbrand je je voeten."
"De deur hoeft niet op slot, hoor."
"Waar staat het strijkijzer eigenlijk?"
"Waar slaapt jullie chauffeur?"
"Kan ik van tevoren een deken bestellen voor de bioscoop?"
"Waar kan ik ijsblokken voor het zwembad kopen?"
"Welk onderhoudsbedrijf kun je bellen om een gloeilamp te vervangen?"
"Kinderen, kijk: wolken!"
"Wat is je beste prijs, niet de prijs voor toeristen. Zie ik eruit als een toerist?"
"Dat hotel is zo oud. Het is al minstens vijf jaar geleden geopend."

Wat doen die ijsberen in Dubai?

Sophie sluit binnenkort haar lagere schooltijd (PYP) af en gaat na de zomer naar de middelbare school (MYP). Ja, ze is net 11 geworden en nee, ze heeft geen klas overgeslagen.
Net als in veel andere landen gaan de kinderen hier vanaf 11 jaar, dus na 'groep' 7, naar de middelbare school. Nou ja, geen groep 7 eigenlijk, maar grade 5. Hoewel dat op andere scholen hier weer year 5 of year 6 is, afhankelijk van het curriculum. Om het nog even wat verwarrender te maken.

Overigens is de overgang voor Sophie niet zo groot: het is op dezelfde campus en zelfs in hetzelfde gebouw. Een aantal leraren kent ze al, omdat die les geven aan leerlingen van zowel de lagere als de middelbare school. En natuurlijk gaan veel klasgenoten 'mee' naar de volgende klas. Daarnaast kent Sophie al aardig wat MYP-leerlingen, onder andere dankzij activiteiten als sportdag, National Day en International Day.

Hier in Dubai doen de leerlingen dus ook geen Cito-toets, want ze kiezen niet een bepaald schooltype. Iedereen gaat naar Secondary School; er is alleen onderscheid in niveau met bepaalde vakken (wiskunde, Frans, Arabisch). Bijvoorbeeld: kind X heeft Franse les op niveau 'Beginner', Wiskunde op niveau 'Advanced' en Arabisch op niveau 'Intermediate'.

Maar goed, de ijsberen. Voor het zover is en Sophie en haar klasgenoten door mogen naar de volgende klas, moet er nog hard gewerkt worden. De PYP wordt altijd afgesloten met een uitgebreide exhibition waar de leerlingen al hun geleerde vaardigheden moeten laten zien. Het is een groot project waar ze een kleine drie maanden intensief mee bezig zijn; soms in groepjes, soms individueel.

Sophie koos voor de groep Bedreigde Diersoorten en daarbinnen koos ze invidueel voor de ijsbeer. Dingen die ze moest doen, zijn onder meer: uitgebreid onderzoek doen, een boekje maken, een folder, een enquête houden, borden/materiaal ontwerpen voor de expositie zelf en een 'actie' doen. Dat laatste kan bijvoorbeeld in de vorm van een ingezonden brief naar de krant, maar ook d.m.v. fundraising. Sophie heeft ijsbeer-vingerpoppetjes gemaakt die ze gaat verkopen tijdens de expositie om geld in te zamelen. Dus nadat we in het weekend eindelijk wit vilt op de kop getikt hadden (nee, hier geen V&D of Pipoos waar je dat even haalt), konden we zaterdagmiddag aan de slag met de poppetjes. Want Sophie moest ook nog haar action plan schrijven.
Het heeft zo z'n nadelen, het hebben van een creatief kind.

Maar nog een week doorbijten en dan begint de drie dagen durende exhibition, voorafgegaan door een voorstelling voor de ouders (met zang, dans enzovoort). Ook nog. De week erna, tijdens de graduation, moeten de leerlingen een speech houden, krijgen ze het PYP-diploma en is er een examenfeest.
Maar daarna hebben ze negen weken zomervakantie!

Man op het strand

Na de vorige bijdrage op Woestijnbloem over vrouwelijk huishoudelijk personeel dat er onsmakelijke gewoontes op na houdt, is het nu de beurt aan de mannen in Dubai. Een gedeelte van de mannen in ieder geval: de working class mannen die op hun vrije dag met z'n allen naar het strand gaan. En bij gebrek aan een zwembroek in hun ondergoed de verkoelende zee in stappen. Dat op zich zorgt nog niet voor veel commotie. Wel als de mannen weer kletsnat uit de zee komen. De witte onderbroeken die ze zonder uitzondering dragen zijn dan namelijk doorzichtig geworden en laten niets te raden over. Niet zo prettig voor de vrouwelijke badgasten en kinderen.

Tja, Dubai is conservatief en islamitisch, dus wordt in de kranten regelmatig geklaagd over de badende arbeiders en hun ‘zwembroeken’. Overigens ook over de toeristen uit bepaalde landen van Europa in ‘zwemkleding’, die op een strand aan de Spaanse kust misschien geen wenkbrauw omhoog doet schieten bij de andere badgasten die hun roes van de nacht ervoor liggen uit te slapen. Maar hier op het strand en rond de zwembaden wel...

Hekserij

Het zal je maar gebeuren. Je neemt een inwonende huishoudelijke hulp in dienst (heel gebruikelijk in Dubai). Na een tijdje valt het je op dat het eten dat ze voor je kookt en de thee die ze voor je maakt, vreemd ruikt. Je belt de politie en dan blijkt dat je hulp urine door je eten en drinken gooit. Zelfs voor dit doel een grote fles ervan op haar kamer heeft verstopt.

De reden voor het gedrag van deze inmiddels gearresteerde housemaid? Ze hoopte op die manier haar werkgevers in haar macht te krijgen. Een bijgeloof waar wel meer huishoudelijke hulpen uit bepaalde delen van Azië in geloven. Sommigen gebruiken daarbij urine, anderen stukjes gedragen ondergoed of bloed, met als doel invloed te krijgen of wraak te nemen. In ieder geval was het niet de eerste keer dat de politie een maid arresteerde vanwege deze onsmakelijke voodoo-praktijken.

Pff, zijn wij even blij met onze niet-inwonende, parttime werkster!

Dampend asfalt

Het is nu dus heet in Dubai. Ongewoon heet zelfs. Want het is sinds de temperaturen bijgehouden worden, half mei nog nooit zo warm geweest.
Wij kunnen daar rekening mee houden door weinig buiten te zijn. Helaas, geen diners al fresco meer. Sophie en Yvonne rijden nog wel paard, want 's morgens om een uur of 9 is het nog 'gewoon' warm (34, 35 graden) en niet bloedheet (42, 43 graden). Maar verder speelt ons leven zich vooral af in de airconditioning van auto, huis, kantoor of school.

Hoe anders is het voor de mannen in bijvoorbeeld de (wegen)bouw. Met zulke hoge temperaturen zijn ze aan het werk, soms vol in de zon. Toen we vanmorgen om een uur of 10 van de manege naar huis reden, zagen we zoals elke week een groep mannen bezig met het asfalteren van een kilometers lang fietspad. Ze stonden naast het dampende asfalt, terwijl de thermometer in onze koele auto 41 graden aangaf. Ondanks de hitte waren de mannen van top tot teen bedekt - letterlijk, want ze droegen doeken voor hun gezicht tegen het zand en de zon.

Vanaf half juni mag er tussen de middag een paar uur niet in de buitenlucht gewerkt worden. Werkgevers zijn verplicht een schaduwplek te maken waar de arbeiders kunnen uitrusten. Het is de bedoeling dat de wetgeving dusdanig wordt aangepast, dat de verplichte siësta afhangt van de temperatuur en niet de maand. Maar dat laat nog even op zich wachten. Helaas voor de bouwvakkers, schoonmakers en plantsoenmedewerkers kwam de zomer dit jaar vroeg in de VAE...

Lang leve de waterparken

Gisterochtend 10.00 uur. De thermometer geeft 36 graden aan, Sophie heeft een dagje vrij van school en Domien heeft een snipperdag opgenomen. Wat doe je dan? Het is te warm om lang buiten te zijn, zeker 's middags wanneer de temperatuur makkelijk oploopt tot 43 graden Celcius. In de schaduw.

Dus togen we naar Wild Wadi, een van de vier waterpretparken in Dubai en omstreken. Samen met de roodverbrande, veelal Oost-Europese toeristen in ongeschikte 'zwemkleding', vermaakten we ons de hele dag in de glijbanen waarin je, gezeten in een grote zwemband, niet alleen hard naar beneden gaat, maar ook via jets omhoog gestuwd wordt. Vooral die waarin je met z'n vieren tegelijk kunt, is erg leuk en wild.

De beroemde hoge glijbaan, de Jumeriah Sceirah, was helaas dicht. Nou ja, hoefden we ook geen smoesje te verzinnen om er niet vanaf te gaan (want die is écht eng).

Dubai is erg heet in de zomer, maar aan de andere kant: voor de meeste toeristen die in het waterpark rondliepen, zal dit hun jaarlijkse, zuurverdiende vakantie-naar-de-zon zijn. Wij wonen een groot deel van het jaar in een vakantieland. Bedachten we terwijl we op een strandstoel onder de schaduw van een palmboom lagen.

Markeerstift

We krijgen regelmatig de vraag of we bepaalde onderwerpen vermijden op Woestijnbloem. Het antwoord is: nee. Wel zullen we niet snel iets negatiefs over de Islam of de sjeiks schrijven. Maar daar is ook geen reden voor. De sjeiks in de Emiraten zijn goed voor hun mensen en ook de expats hebben weinig te klagen. En al is de VAE islamitisch, de mensen zijn tolerant en er is vrijheid van godsdienst.

Toch merk je zo nu en dan dat niet alles is toegestaan. Bepaalde boeken en tijdschriften die niet stroken met de normen en waarden mogen niet in Dubai verkocht worden, zoals magazines ‘voor de man met rode oortjes’. In westerse bioscoopfilms wordt zonodig geknipt. En af en toe zie je in een boek of tijdschrift dat iemand in de weer is geweest met een zwarte markeerstift of pen.

Zo had Domien laatst een populair psychologisch boek gekocht (Why Men Don't Have A Clue & Women Always Need More Shoes).

Door het hele boek heen waren al te expliciete foto’s en bepaalde woorden - voor ons onschuldig en/of wetenschappelijk, maar in de VAE ongepast - onzichtbaar gemaakt. Zie foto’s.
Deze vorm van censuur is even wennen, zeker voor ons Hollanders, maar ook wel grappig.