We zijn even een week in Nederland geweest. Het was natuurlijk - zeker voor ons - ijskoud, maar omdat we het druk hadden, kwamen we toch nauwelijks buiten. Binnen stond de verwarming lekker hoog, terwijl buiten de zoveelste bui naar beneden viel.
Visite en verjaardagsfeestjes (want zowel Yvonne als Sophie waren jarig) vulden veel van de tijd, maar ook met winkelen hadden we het druk. Want al wonen we in het winkelwalhalla van de wereld, toch kijken we graag voor kleren in de vaderlandse winkels. En kopen we bekers, placemats en tassen met oud-Hollandse motiefjes. Leve de Hema (ja, hoe kan het ook anders als expats) en andere Hollandse winkels.
En dus landden we zaterdag met goedgevulde koffers weer op Dubai Airport. Helaas met flinke vertraging.
Wat ons weer opviel, is hoe luxe we leven in Dubai. Of eigenlijk hoe gemakkelijk. Hier hoeven we niet zelf te tanken, vaak niet zelf onze aankopen in tassen te doen, niet zelf het winkelwagentje terug te brengen. Zelfs niet bij de kassa zelf de pinpas in het apparaatje te steken. Toen een van ons in Nederland in de supermarkt gedachteloos de pinpas aan de caissière wilde overhandigen, deinsde het meisje achteruit en riep ontsteld: “Wat moet ik daarmee?”
Eenmaal weer thuis in Dubai ging de airconditioning meteen aan in plaats van de verwarming. Keken we niet naar de zoveelste bui, maar naar de hoopjes zand die de zoveelste zandstorm van dit seizoen had veroorzaakt. En dronken we koud water uit de waterkoeler in plaats van warme koffie en chocolademelk.
Maar het was heel leuk om weer even in Nederland te zijn, als voorproefje voor de zomer!
zaterdag 21 april 2012
donderdag 15 maart 2012
Upstairs Downstairs
Oké, we lopen nu het gevaar dat de lezers van Woestijnbloem ons van koloniale trekjes gaan verdenken. Maar zo is de maatschappij in Dubai nou eenmaal. Als je hier om je heen kijkt en de gemiddelde Brit ziet of hoort met zijn (of minstens even zo vaak: haar) ‘syndroom van Upstairs Downstairs’ zoals wij het noemen, valt het nog reuze mee met ons.
Maar het is een feit: je went eraan dat hier veel voor je gedaan wordt. In de supermarkt pakt de grocery boy je boodschappen in en als je die in je auto hebt gezet, breng je meestal niet zelf de boodschappenkar terug. De planten water geven en het gras maaien? Dat doet de lawn boy voor ons. In een fastfoodrestaurant je afval weggooien? Nou nee, anders worden de cleaning boys ontslagen. En denken jullie nou echt dat Domien op zijn werk zijn eigen koffie moet halen? Natuurlijk niet, daar is de tea boy voor. Zelf tanken dan? Eh…nee. En onze auto’s laten we meestal wassen. Dan verdienen de autowassers ook weer een paar centen.
Sophie zit sinds een paar weken op paardrijles. De pony’s worden door de grooms opgezadeld, naar de bak gebracht en vastgehouden op aanwijzen van de instructrice. Naast elke beginnende rijder loopt dus een groom, die de pony of het paard na afloop weer netjes terugbrengt naar de stal, afzadelt en borstelt.
Hier hoef je niet een half uur van tevoren aanwezig te zijn om te proberen bij een onwillig paard het hoofdstel en het zadel om te krijgen. En als je dan een uur les hebt gehad en naar huis wilt, hoef je niet nog een half uur lang het paard droog te wrijven, zand uit de vacht te borstelen en de hoeven uit te krabben.
Toch doen wij nog best veel zelf: schoonmaken, wassen, koken, ons kind opvoeden/uit bed halen/eten geven/naar school brengen, autorijden, auto’s parkeren, boodschappen in het winkelwagentje leggen, boodschappen naar de auto brengen, het konijn uitlaten...
Want je kunt hier echt voor van alles iemand inhuren. En iedereen vindt het maar gewoon.
Maar het is een feit: je went eraan dat hier veel voor je gedaan wordt. In de supermarkt pakt de grocery boy je boodschappen in en als je die in je auto hebt gezet, breng je meestal niet zelf de boodschappenkar terug. De planten water geven en het gras maaien? Dat doet de lawn boy voor ons. In een fastfoodrestaurant je afval weggooien? Nou nee, anders worden de cleaning boys ontslagen. En denken jullie nou echt dat Domien op zijn werk zijn eigen koffie moet halen? Natuurlijk niet, daar is de tea boy voor. Zelf tanken dan? Eh…nee. En onze auto’s laten we meestal wassen. Dan verdienen de autowassers ook weer een paar centen.
Hier hoef je niet een half uur van tevoren aanwezig te zijn om te proberen bij een onwillig paard het hoofdstel en het zadel om te krijgen. En als je dan een uur les hebt gehad en naar huis wilt, hoef je niet nog een half uur lang het paard droog te wrijven, zand uit de vacht te borstelen en de hoeven uit te krabben.
Toch doen wij nog best veel zelf: schoonmaken, wassen, koken, ons kind opvoeden/uit bed halen/eten geven/naar school brengen, autorijden, auto’s parkeren, boodschappen in het winkelwagentje leggen, boodschappen naar de auto brengen, het konijn uitlaten...
Want je kunt hier echt voor van alles iemand inhuren. En iedereen vindt het maar gewoon.
donderdag 8 maart 2012
Blik op de weg
“Moet je dat zien!” “Tjonge, jonge, jonge...” “Dat kan echt niet!!”
We kijken elkaar aan en halen onze schouders op. Ja, èn?, denken we simultaan. We nemen nog een slok koffie en kijken verder naar het tv-programma Blik op de weg (een cameraploeg gaat op pad met de verkeerspolitie) via uitzendinggemist.nl.
We lachen om de verbaasde en soms verontwaardigde reacties van de stoere politiemannen. Kom maar eens in Dubai met je camera-autootje, denken we.
Als we hier in de auto zitten, lijkt het soms alsof we in een live-uitzending zitten. Maar dan voor gevorderden: Blik op de weg XXL. Alleen zijn wij niet oom agent die de overtreder eens vaderlijk toespreekt met iets als: “Meneer, u reed een beetje te snel. Wist u dat?” Nee, hier kijken we nog eens extra in de zijspiegels. Wijken snel uit naar links om die plotseling en veel te langzaam invoegende auto te vermijden. En zien we allang dat die zwarte auto weliswaar op de binnenste baan van de rotonde rijdt, maar toch echt - en zonder richting aan te geven - rechtsaf gaat slaan.
We hebben in de afgelopen tweeënhalf jaar de gekste dingen gezien, maar één incident is ons echt bijgebleven. Rijdend op een van de snelwegen in Dubai (Emirates Road) zagen we in de verte iets roods, midden op de weg. Een rode auto die met 80 km per uur reed omdat de bestuurder zat te bellen misschien?
Terwijl we steeds dichterbij kwamen, zagen we tot onze verbazing dat het een grote, rode, pluchen fauteuil was. Een paar honderd meter verder reed een open vrachtwagentje, met de rest van de zithoek, achteruit over de vluchtstrook om het verloren rode schaap op te halen. Gelukkig was het een rustige ochtend…
We schrijven hier wel vaker over autorijden in Dubai. Het is een verkeersjungle waar de sterkste (=grootste auto) en de slimste (=brutaalste, meest asociale bestuurder) overleeft. Maar het went en je leert anticiperen als de beste. En na een tijdje weet je niet beter. Tot je naar Blik op de weg kijkt.
We kijken elkaar aan en halen onze schouders op. Ja, èn?, denken we simultaan. We nemen nog een slok koffie en kijken verder naar het tv-programma Blik op de weg (een cameraploeg gaat op pad met de verkeerspolitie) via uitzendinggemist.nl.
We lachen om de verbaasde en soms verontwaardigde reacties van de stoere politiemannen. Kom maar eens in Dubai met je camera-autootje, denken we.
Als we hier in de auto zitten, lijkt het soms alsof we in een live-uitzending zitten. Maar dan voor gevorderden: Blik op de weg XXL. Alleen zijn wij niet oom agent die de overtreder eens vaderlijk toespreekt met iets als: “Meneer, u reed een beetje te snel. Wist u dat?” Nee, hier kijken we nog eens extra in de zijspiegels. Wijken snel uit naar links om die plotseling en veel te langzaam invoegende auto te vermijden. En zien we allang dat die zwarte auto weliswaar op de binnenste baan van de rotonde rijdt, maar toch echt - en zonder richting aan te geven - rechtsaf gaat slaan.
We hebben in de afgelopen tweeënhalf jaar de gekste dingen gezien, maar één incident is ons echt bijgebleven. Rijdend op een van de snelwegen in Dubai (Emirates Road) zagen we in de verte iets roods, midden op de weg. Een rode auto die met 80 km per uur reed omdat de bestuurder zat te bellen misschien?
Terwijl we steeds dichterbij kwamen, zagen we tot onze verbazing dat het een grote, rode, pluchen fauteuil was. Een paar honderd meter verder reed een open vrachtwagentje, met de rest van de zithoek, achteruit over de vluchtstrook om het verloren rode schaap op te halen. Gelukkig was het een rustige ochtend…
We schrijven hier wel vaker over autorijden in Dubai. Het is een verkeersjungle waar de sterkste (=grootste auto) en de slimste (=brutaalste, meest asociale bestuurder) overleeft. Maar het went en je leert anticiperen als de beste. En na een tijdje weet je niet beter. Tot je naar Blik op de weg kijkt.
dinsdag 6 maart 2012
Geen krant
Je kijkt naar buiten op een (zoals meestal hier) mooie zaterdagochtend en er ligt geen krant voor de deur. Ook niet onder de auto’s in de carport, niet in de bosjes van het plantsoen, niet per ongeluk bij de buren... Nou ja, kan gebeuren. Maar als je de volgende dag ook misgrijpt, ga je maar eens bellen naar de afdeling Distributie.
Op basis van je telefoonnummer zoekt de dame aan de andere kant van de lijn je gegevens erbij. Handig. De wijk klopt, de straat klopt, maar het huisnummer niet. Nee, we wonen niet op nummer 2. En nee, we zijn niet net verhuisd. Sterker nog, we wonen al meer dan een jaar in dit huis en de krant wordt altijd op tijd bezorgd.
Oké, belooft de dame, de kranten worden nabezorgd.
Een half uur later gaat de telefoon. Uit de bijna onverstaanbare woordenbrij pik je de essentiële woorden: de naam van de krant, no newspaper, 2. Nee, we wonen niet op nummer 2 en hebben er ook nooit gewoond. Echt niet.
Niet meer dan vijf minuten daarna wordt er aangebeld. Voor de deur staat een man met twee kranten onder zijn arm. Hij wijst ondertussen naar het huis op nummer 2. Zonder goed te verstaan wat hij allemaal zegt, herhaal je weer je verhaal. En bedankt hem vriendelijk.
De volgende dag lag de krant weer netjes (figuurlijk, dan) voor de deur.
En het grappige is, toen we net verhuisd waren hadden we hetzelfde probleem, geen krant. Na een paar dagen gingen we toch maar eens bellen. Wat bleek: de krant was wel vanaf de dag van onze verhuizing bezorgd. Alleen niet bij ons. De bewoners van nummer 2 konden gratis de krant lezen!
Op basis van je telefoonnummer zoekt de dame aan de andere kant van de lijn je gegevens erbij. Handig. De wijk klopt, de straat klopt, maar het huisnummer niet. Nee, we wonen niet op nummer 2. En nee, we zijn niet net verhuisd. Sterker nog, we wonen al meer dan een jaar in dit huis en de krant wordt altijd op tijd bezorgd.
Oké, belooft de dame, de kranten worden nabezorgd.
Een half uur later gaat de telefoon. Uit de bijna onverstaanbare woordenbrij pik je de essentiële woorden: de naam van de krant, no newspaper, 2. Nee, we wonen niet op nummer 2 en hebben er ook nooit gewoond. Echt niet.
Niet meer dan vijf minuten daarna wordt er aangebeld. Voor de deur staat een man met twee kranten onder zijn arm. Hij wijst ondertussen naar het huis op nummer 2. Zonder goed te verstaan wat hij allemaal zegt, herhaal je weer je verhaal. En bedankt hem vriendelijk.
De volgende dag lag de krant weer netjes (figuurlijk, dan) voor de deur.
En het grappige is, toen we net verhuisd waren hadden we hetzelfde probleem, geen krant. Na een paar dagen gingen we toch maar eens bellen. Wat bleek: de krant was wel vanaf de dag van onze verhuizing bezorgd. Alleen niet bij ons. De bewoners van nummer 2 konden gratis de krant lezen!
zondag 26 februari 2012
Een luxe leven in Dubai...
Ja, zo is het leven van een expatvrouw in Dubai!
We winkelen de hele dag, gaan 's avonds naar de bar en dragen op straat een burka!
Voor als het niet goed leesbaar is, de onderschriften bij de foto's zijn, met de klok mee vanaf links boven:
- What my friends think I do.
- What my relatives think I do.
- What my husband thinks I do.
- What I really do.
- What I think I do.
- What my maid thinks I do.
Voor als het niet goed leesbaar is, de onderschriften bij de foto's zijn, met de klok mee vanaf links boven:
- What my friends think I do.
- What my relatives think I do.
- What my husband thinks I do.
- What I really do.
- What I think I do.
- What my maid thinks I do.
dinsdag 21 februari 2012
Zandstorm
Zoals Nederland een paar weken terug enkele dagen ontregeld was door hevige sneeuwval, zo was de VAE de afgelopen week ontregeld door zandstormen en zware windstoten. Nu waait het alleen nog af en toe flink.
Hier rijden geen treinen, dus dat scheelt. Maar op de snelwegen was het soms vervelend door de windstoten en op de weg gewaaide zandhopen. Sommige snelwegen moesten zelfs afgesloten worden en overal werd druk geveegd. Ook binnen, want dagenlang kwam het zand langs allerlei kieren en onder deuren door ons huis binnen.
Toeristen hadden ook pech. Ondanks de hoge temperatuur konden ze niet naar het strand vanwege de harde wind, activiteiten in de woestijn werden afgelast en attracties werden gesloten. Ook wij moesten het activiteitenprogramma voor onze logee aanpassen vanwege de weersomstandigheden. Maar gelukkig is er in Dubai en omstreken, dankzij de lange, hete zomers, ook veel binnen te doen en te bezichtigen.
Toeristen hadden ook pech. Ondanks de hoge temperatuur konden ze niet naar het strand vanwege de harde wind, activiteiten in de woestijn werden afgelast en attracties werden gesloten. Ook wij moesten het activiteitenprogramma voor onze logee aanpassen vanwege de weersomstandigheden. Maar gelukkig is er in Dubai en omstreken, dankzij de lange, hete zomers, ook veel binnen te doen en te bezichtigen.
zondag 22 januari 2012
Business as usual
De kinderen moesten in een klein groepje een bedrijfje bedenken om geld te verdienen tijdens de Business Convention. Plus alles wat daarbij komt kijken, zoals een bedrijfsplan maken, een budget opstellen, marktonderzoek doen, visitekaartjes en folders ontwerpen en laten printen.
Op de dag zelf kwamen de kinderen niet in uniform, maar in ‘werkkleding’ naar school. Jongens met stropdassen om, meisjes op hoge hakken of met nette sjaaltjes om... En er was van alles te koop: zelfgebakken cakejes, kettingen, speldenkussens, tweedehands speelgoed enzovoort.
Er zijn zo’n 80 leerlingen in grade 5, dus er stonden heel wat ‘kraampjes’. Leraren en de leerlingen van de andere groepen (in totaal zijn er ruim 1000 leerlingen tussen de 4 en 18 jaar) konden de spulletjes kopen. De winst gaat naar een goed doel.
Sophie had samen met vriendin Amelia het bedrijfje Superfroots opgezet. Ze verkochten fruitspiesjes, smoothies, fruitsalades en vruchtensap. In ‘bedrijfskleding’: schortjes met kersenmotief!
Abonneren op:
Posts (Atom)