Een luxe leven in Dubai...

Ja, zo is het leven van een expatvrouw in Dubai! We winkelen de hele dag, gaan 's avonds naar de bar en dragen op straat een burka!

Voor als het niet goed leesbaar is, de onderschriften bij de foto's zijn, met de klok mee vanaf links boven:

- What my friends think I do.
- What my relatives think I do.
- What my husband thinks I do.
- What I really do.
- What I think I do.
- What my maid thinks I do.

Zandstorm

Zoals Nederland een paar weken terug enkele dagen ontregeld was door hevige sneeuwval, zo was de VAE de afgelopen week ontregeld door zandstormen en zware windstoten. Nu waait het alleen nog af en toe flink.

Hier rijden geen treinen, dus dat scheelt. Maar op de snelwegen was het soms vervelend door de windstoten en op de weg gewaaide zandhopen. Sommige snelwegen moesten zelfs afgesloten worden en overal werd druk geveegd. Ook binnen, want dagenlang kwam het zand langs allerlei kieren en onder deuren door ons huis binnen.

Toeristen hadden ook pech. Ondanks de hoge temperatuur konden ze niet naar het strand vanwege de harde wind, activiteiten in de woestijn werden afgelast en attracties werden gesloten. Ook wij moesten het activiteitenprogramma voor onze logee aanpassen vanwege de weersomstandigheden. Maar gelukkig is er in Dubai en omstreken, dankzij de lange, hete zomers, ook veel binnen te doen en te bezichtigen.

Business as usual

Vorige week deed Sophie op school mee aan de Young Entrepeneurs Business Convention. Elk jaar wordt dat gehouden door de leerlingen van grade 5 (groep 7).

De kinderen moesten in een klein groepje een bedrijfje bedenken om geld te verdienen tijdens de Business Convention. Plus alles wat daarbij komt kijken, zoals een bedrijfsplan maken, een budget opstellen, marktonderzoek doen, visitekaartjes en folders ontwerpen en laten printen.

Op de dag zelf kwamen de kinderen niet in uniform, maar in ‘werkkleding’ naar school. Jongens met stropdassen om, meisjes op hoge hakken of met nette sjaaltjes om... En er was van alles te koop: zelfgebakken cakejes, kettingen, speldenkussens, tweedehands speelgoed enzovoort.

Er zijn zo’n 80 leerlingen in grade 5, dus er stonden heel wat ‘kraampjes’. Leraren en de leerlingen van de andere groepen (in totaal zijn er ruim 1000 leerlingen tussen de 4 en 18 jaar) konden de spulletjes kopen. De winst gaat naar een goed doel.

Sophie had samen met vriendin Amelia het bedrijfje Superfroots opgezet. Ze verkochten fruitspiesjes, smoothies, fruitsalades en vruchtensap. In ‘bedrijfskleding’: schortjes met kersenmotief!

Geen probleem (toch?)

Hoe moeilijk kun je het maken om iets te bezorgen of op te laten halen?

We hadden iets besteld wat na ongeveer zeven dagen bezorgd zou worden. Na twee dagen rinkelde om 8.15 ‘s morgens het mobieltje. De koerier; of hij langs kon komen. Niet zo handig als je net in de supermarkt staat. “Over een uurtje ben ik thuis.” Druk overleg op de achtergrond. “Kan het nu?” “Nee, ik ben in de supermarkt, ik ben over een uur thuis”, zeg je langzaam en luid in je telefoon. “Ah, welke supermarkt? Dan komen we daar wel naar toe.” Huh? Je ziet jezelf al staan voor de supermarkt met je volle boodschappenkarretje, wachtend op de koerier, die maar niet komt omdat hij:
a. bij de verkeerde supermarkt staat
b. onderweg gaat bidden
c. onderweg ergens gaat eten of
d. om de hoek uitgebreid staat te kletsen met een taxichauffeur.

Geen goed idee. “Nee, doe maar niet, ik ben over een uur thuis.” “No problem, ma’am, ik kom wel tussen 1 en 3 uur.” “Oh, nee, niet tussen 2 en 3, dan ben ik er niet.” “Ik kan het wel aan de maid geven.” “Die hebben we niet…” Dan wordt het te lastig voor persoon A en krijg je ineens persoon B aan de lijn. Na wat heen en weer gepraat, wordt het dan vóór 1 uur. Hij belt nog wel. Twee uur later gaat je telefoon: dezelfde persoon. Hij komt tussen 1 en 3 langs. Nee! Oké, voor 1 uur. Tien minuten later gaat de bel. De koerier.

Maar het kan nog erger. Omdat Domien van baan is veranderd, kregen we niet alleen nieuwe verblijfsvisa, maar ook nieuwe ID-kaarten. Omdat onze gegevens en vingerafdrukken al in het landelijke systeem staan, konden -tot onze verbazing en opluchting - de kaarten zo gemaakt worden. Maar ze moesten wel opgehaald worden op het postkantoor. Niet zo moeilijk zou je zeggen. Ook geen probleem dat ze in Abu Dhabi liggen, want Domien werkt daar nu. Alleen: onze kaarten liggen op drie verschillende postkantoren, verspreid over Abu Dhabi. Ondanks het feit dat ze bij elkaar horen, omdat Domien de sponsor is van Yvonne en Sophie.

Het is een geluk bij een ongeluk dat Domien ze niet zelf hoeft op te halen. De ‘driver’ van kantoor gaat op pad voor zulke dingen. Domiens kaart had hij na een uur al te pakken. Maar toen hij na bijna 2 uur wachten op het volgende postkantoor, nog steeds niet aan de beurt was om Sophies kaart op te halen, zat zijn dienst er bijna op. De volgende dag had hij meer geluk. Alleen Yvonnes kaart moet nog opgehaald worden. Probleempje: de driver weet niet waar dat derde postkantoor is; het ligt buiten Abu Dhabi, ergens langs de snelweg.
Het komt wel goed, maar toch.

Hollandse jaarwisseling

Gelukkig nieuwjaar, iedereen! In Dubai konden we drie uur eerder dan in Nederland het nieuwe jaar in, maar verder was onze jaarwisseling best wel Hollands.

Oliebollen zijn hier niet te koop. Daarom hebben we voor het eerst niet alleen zelf oliebollen gebakken, maar ook een frituur gebruikt. Hadden we die laatste niet toevallig in de zomer gekregen van een naar Nederland terugkerend gezin, dan waren we waarschijnlijk niet eens op het idee gekomen om zelf oliebollen te maken.

Maar ze zagen er niet alleen uit alsof ze zo uit de oliebollenkraam kwamen, ze smaakten ook nog eens heel goed. Volgend jaar weer!

Heel Hollands keken we naar de oudejaarsshow van Paul de Leeuw en De Wereld Draait Door. Tot twaalf uur natuurlijk, want toen gingen we naar ons dakterras om vuurwerk te kijken.

In Dubai mag je niet zelf vuurwerk afsteken (iets wat we in Nederland ook nooit deden overigens en daarom niet missen), dus er is alleen siervuurwerk van de grote hotels, de Burj Khalifa en een paar winkelcentra. Maar dat is dan ook prachtig vuurwerk en in heel Dubai te zien. En geen rotjes, duizendklappers, regen of mist!

Koud

Ook al gaan we nog steeds 's middags zwemmen en genieten we overdag van de zon in de tuin: ook in Dubai wordt het kouder. 's Morgens als we naar kantoor/school gaan, is het soms maar 13-15 graden Celcius en 's avonds buiten eten zit er ook niet meer in. Nou ja, met een warm vest aan dan. Het is ook later licht (ca. 6.45 uur) en vroeger donker (ca. 17.45 uur). In ieder geval wel goed weer voor de kerstsfeer: ook bij ons thuis staat de kerstboom inmiddels.

Een ander voordeel van dat het later licht wordt, is dat we de zon zien opkomen. Deze foto van de Burj Khalifa (de hoogste toren van de wereld) die de opgaande zon 'vangt' hebben we vanaf ons dakterras gemaakt.

Naar de moskee

Een van de vele festiviteiten die de afgelopen weken plaatsvonden ter ere van het 40-jarig bestaan van de VAE, was een prachtige lichtshow bij de Sheikh Zayed Grand Mosque in Abu Dhabi. Dat is niet alleen de grootste moskee van het Midden-Oosten (nee, die staat niet in Dubai...), maar misschien ook wel de mooiste. En een van de weinige moskeeën in de VAE die toegankelijk zijn voor niet-moslims.

Dus afgelopen weekend gingen we op pad naar de hoofdstad. Domien werkt in Abu Dhabi, dus die kent de weg. Eerst gingen we naar de ‘Corniche’, de boulevard zeg maar, en later naar de Grand Mosque. En inderdaad, de lichtshow was prachtig. De moskee zelf ook, overigens.

Binnen moeten alle vrouwen - dus ook de niet-moslims - een ‘abaya’ aan, de traditionele zwarte overjurk en een ‘sheyla’, de bijpassende hoofddoek. Meisjes hoeven dat niet (pas vanaf een jaar of 13). Maar Sophie heeft een eigen abaya en dit was natuurlijk dé gelegenheid om die te dragen.